ای مهربان نبی! که تو را زهر داده است؟            دستش شکسته باد که قلب تو را شکست

از آن دو زن نصیب تو جز شوکران نبود            آن جام زهـر، رشـتۀ اسلام را گستت

گـفـتی صحـابه را قـلم و کـاغذ آورند            تا بعد تـو دوبـاره نگـردند بت پرست

می‌خـواسـتی به فـتـنه نیـفـتـنـد امـتـت            تا دست، بعـد تو نگـذارند روی دست

ناگه در آن سکـوت، صـدایی بلند شد            اِنَّ‌الرَجُل که گفت، دل دخترت شکست

باب جسارت آنکه به روی تو باز کرد            در کوچه راه را به روی دختر تو بست

زهـرا کـنـار بـسـتـر تـو نـالـه مـی‌کنـد            شکر خدا که فاطمه بالا سر تو هست

قـسمت نـبود محـسن او را بغـل کـنی            این صحنه در بهشت ولی دیدنی‌تر است

بر سینه‌ات حسین تو بود آخرین نفس            اما به روی سیـنۀ او قـاتـلش نـشـست